Die Robin toch

Aansluitend op mijn post afgelopen weekend over de was, wil ik het vandaag graag hebben over Robins kleren. Want ik ben zelf een echte fashionista, en nu hij naar de middelbare school gaat, vind ik het heel belangrijk dat hij er steeds netjes, verzorgd en volgens de laatste hippe trends bijloopt.

OK nee, dat is niet waar.

Ik heb de lat zelfs behoorlijk laag liggen: voor mij is het al goed als hij proper naar school vertrekt, in kleren die min of meer passen en niet kapot zijn. Helaas geraakt Robin er niet over, over mijn lat. Of toch niet in zijn eentje.

Zoals ik eerder al schreef, is hij een heerlijk buitenkind én een smeerkees. Daarbij komt nog dat het hem totaal niet interesseert wat voor kleren hij aanheeft en in welke staat die zich bevinden. Want dat is allemaal maar triviaal. Wie geeft daar nu om, zeg? Dixit Robin.

De afgelopen viereneenhalf jaar kreeg hij thuisonderwijs. En wat hij thuis aanheeft, dat kan mij eerlijk gezegd ook niet veel schelen.

Begrijp me niet verkeerd, ik kan best blij worden van een mooi gekleed kind. Maar ik gaf het min of meer op zodra duidelijk werd dat Robin alles in een mum van tijd vies of stuk maakt, en Leon het liefst van al permanent in pyjama rondlummelt. Het moet wel gezegd: met Victor valt dat allemaal wel goed mee, maar toen die werd geboren had mijn motivatie al een dieptepunt bereikt.

Natuurlijk wil thuisonderwijs niet zeggen dat de kinderen altijd maar thuis waren (uiteraard niet!). De afgelopen vier jaar stonden er meer uitstapjes en speelafspraakjes op de planning dan alle jaren ervoor. En voor die gelegenheden had Robin wel schone, passende en hele kleren aan. Allez ja, toch op het moment dat we thuis vertrokken.

Maar thuis, ik zal het maar zeggen zoals het is, zag hij eruit als een schooier. En dat werd het laatste anderhalf jaar nog erger, want hij groeide nog net zijn vel niet uit, maar wel zijn kleren, en dus waren die behalve kapot en bevlekt, ook nog eens te klein.

Natuurlijk kreeg hij wel eens nieuwe kleren, maar door zijn sletige persoonlijkheid vond ik het niet zo’n goed idee om hem die thuis te laten dragen. And he couldn’t care less.

Maar goed, sinds dit schooljaar gaat Robin weer naar school, en is het elke ochtend mijn missie om hem daar met propere, hele en passende kleren naartoe te sturen.

Zijn garderobe is inmiddels strikt verdeeld in goede en slodderkleren. De goede kleren zijn er om ergens mee naartoe te gaan, en die mag hij thuis ook gerust dragen, binnen, of eventueel buiten om te gaan fietsen of steppen. Maar nietttt om zijn dieren te gaan verzorgen en ook niettt om buiten te gaan bodderen in de modder. Daarvoor dienen zijn slodderkleren dus.

Omdat Robin totaal niet bij machte is om zijn goede kleren van zijn voddekes te onderscheiden (ongelooflijk vind ik dat), legde ik ze in zijn kast op twee verschillende planken (en hij heeft in totaal ook maar twee planken). 

Maar dat lukte dus niet, want hij kon blijkbaar niet onthouden welke plank voor welke kleren was, en neeee, hij kon dat er totaal niet aan zien! En dus liggen de slodderkleren nu in het zicht (zucht) in de veranda, van waaruit hij naar de dieren vertrekt. Kwestie van het hem zo gemakkelijk mogelijk te maken.

Dus in het ideale geval gaat het zo: ’s morgens, als wij nog allemaal slapen, verzorgt hij zijn dieren, met zijn slodderkleren aan. En dan als hij klaar is, doet hij onder mijn wakend oog iets schoons en heels aan, waarmee ik hem met een gerust hart naar school kan laten gaan. Simpel toch?

Nee gij.

Want elke ochtend is het een verrassing: heeft hij het juist gedaan, of ging hij lekker in pyjama naar de dieren? Die dan zichtbaar vies is, en waar hij dan (uiteraard!) niet meer mee in bed mag, zó overdreven joh.

Of heeft hij de goede kleren van de vorige dag aangedaan voor zijn dieren, omdat hij die toevallig ergens tegen kwam? Zodat daar nu kippenstront aanhangt, of konijnenhaar, en zeker modder, en als ik pech heb is hij ook nog per ongeluk ergens in blijven hangen en zijn ze stuk.

En ja, dan zeur ik ‘altijd maar weer over die stomme kleren, ik wíl het niet meer horen, het maakt helemaal niets uit wat ik draag, en op school zijn ze trouwens allemaal vies.’ Euh, nee, kind, dat zijn ze niet. En wat zoudt ge doen als ze op school allemaal in ne put springen?

Ach ja, als het dat maar is… Hij heeft een lief karakter, en is zo gezond als een viske. Ik zal me daar maar aan optrekken, zeker?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s