Kalm maar, geen paniek

Ik leef nog. Ik had alleen geen greintje inspiratie voor deze blog, en andere dingen aan mijn hoofd, zoals massavorming, totalitarisme en (verplichte) (kinder)vaccinaties, maar goed, daar ga ik het nu niet over hebben.

Ik zal ook niet te hard klagen over de twee laatste nachten. Maar wel een beetje, hoor. Victor is snipverkouden, wat eergisterennacht resulteerde in een bozig kind bomvol snot, dat zelf niet altijd helemaal wakker was tijdens zijn gezucht, gesnuif, gejammer en gesnauw, maar ik dus wel. Afgelopen nacht heeft hij veel beter geslapen, maar heeft hij zo hard gesnurkt dat ik af en toe dacht dat het toch echt Marcel moest zijn, omdat het niet mogelijk leek dat er zo’n varkensgesnurk uit zo’n klein mannetje kon komen. Wel dus.

Enfin ja, in ieder geval is het een klein wonder dat ik vandaag toch maar eens een poging doe mijn blog nieuw lezen in te blazen, al beloof ik niets over de kwaliteit van deze blogpost.

Je zou nochtans denken dat ik na zo’n lange pauze wel zou weten wat te schrijven, maar er zijn intussen geen wereldschokkende dingen gebeurd, enfin ja, hier thuis toch niet.

Vermeldenswaardig is ongetwijfeld dat we op Victors initiatief eind november de kerstboom al hebben gezet, en ik ben hem eigenlijk al beu zien, maar goed, ik schijn de enige te zijn. Victor deed een judo-examen en verdiende twee streepjes op zijn gordel. Wat kan een kind trots zijn op twee stukjes tape, je houdt het niet voor mogelijk. Ah, en hij wil tegenwoordig aangesproken worden met Max, want dat vindt hij een mooiere naam.

Maar verder gaat het leven hier zijn gewone gangetje. Gelukkig zijn mijn dagen niet saai dankzij dat geweldige avontuur dat thuisonderwijs heet. Oké, oké, dat zijn ze wel de laatste tijd, ik weet ook niet waar dat aan ligt.

Victor heeft daar allemaal geen last van. Hij leest intussen steeds meer, van de tekst op cornflakesdozen tot mijn WhatsApp-berichtjes, en er gaat echt wel een nieuwe wereld voor hem open. Hij is ook bezig met de verdubbeling van de medeklinkers en het schrijven van hoofdletters, en qua rekenen zijn sommen nog steeds favoriet, het blijft natuurlijk een zoon van Marcel.

Verder is hij vol overgave bezig met topografie. Hij startte met Europa, maar heeft zijn grenzen intussen danig verlegd. Zo ging het gisteren over Oceanië, en schreef hij papua nieuwgwineeja, wat ik geweldig schattig vind (en ja, hij schreef nieuw juist, lang leve de Alfabetcode). Oh, en hij wil naar Dubai op vakantie, om naar Burj Khalifa te gaan kijken. Wat we niet gaan doen, voor alle duidelijkheid, want te duur en te ver, maar het is toch al een betere vakantiebestemming dan Turkmenistan, waar hij eerder naartoe wou, gewoon omdat hij dat een leuke naam vond.

En leergierig als hij is, is hij ook geïnteresseerd in de leerstof van zijn oudere broers, en ook al gaat die zijn petje te boven, toch wist hij Robin onlangs fijntjes te vertellen dat je eerst een vorm van avoir nodig hebt als je de passé composé moet vormen, want die was dat alweer vergeten. Maar nu gaat hij het voor altijd onthouden, nietwaar Robin?

Ik maak me maar geen illusies, want de vakantie staat hier voor de deur en die helpt meestal niet echt bij het onthouden van al die levensnoodzakelijke, cruciale leerstof. Maar ze is heel welgekomen, hoor, dat zeker wel! Hoera!

Een gedachte over “Kalm maar, geen paniek

  1. Dag Elke, ik heb wel eens gedacht, ” waar blijft het vervolg van de blog? ” want ik las tot hiertoe elk deel graag. Anderzijds had ook ik geen tijd en zat ik niet te wachten om verveling tegen te gaan. Nu ik echter de slaap niet kan vatten, op logement bij onze dochter Iris, waar Marie ook 6 vergelijkbaar en daar bovenop Julie 2,3j.al mijn aandacht opeist. Bijgevolg dacht ik moe genoeg te zijn om eens zij rustig in bed, ook van een goede slaap te genieten. Het lukt dus niet en zit ik hier nu in mijn bed te genieten van uw vervolgdeel. Niet mooi maar je niet alleen voelen in die kindersituaties doet wel deugd. Morgen mijn 3de dag om zondagmiddag blij terug huiswaarts te keren. Niet dat het daar rustiger is want er wachten steeds uitgestelde taken, die in een rush moeten aan bod komen want tegen de avond moet ik in Oostende zijn voor weer geen ontspanning.

    Je schrijft het allemaal heel mooi maar geloof me, dit neemt geen einde, al is ’t onder andere vormen en al ben ik al jaren aan ’t denken ” wanneer wordt het eens rustiger?” Desondanks net zoals jullie van en met je kinderen genieten doe ik dat eveneens en het verdubbeld met kleinkinderen en kinderen die je steeds nodig hebben.

    Doe dus maar verder, je kan het hen later in boekversie overdragen en je blijft velen ondersteunen, waaronder mij. Groetjes ________________________________

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s