Ik was zelf een kind dat in haar vrije tijd verhaaltjes schreef. Dat blij was als we voor school een opstel moesten schrijven. Dat jarenlang een dagboek bijhield.
Victor heeft blijkbaar andere genen geërfd.
Op zijn zesde wilde hij dolgraag leren schrijven. Hij oefende bijna elke dag, vol enthousiasme. Ik dacht: dit komt helemaal goed.
Tot hij na een paar maanden vond dat hij het nu wel kon. Tijd voor iets anders.
En hij kón het ook – alle letters, mooi en duidelijk. Maar het ging traag. Heel traag. En Victor kon er niet mee zitten. Hij zag geen reden om sneller te worden.
Schrijven om te schrijven? Dat lukte niet meer zonder zeuren (van mij of van hem).
Maar ik bedacht iets: núttig schrijven. Het boodschappenlijstje bijvoorbeeld. Dat wilde hij wel doen (en dan voegde hij gniffelend ‘koekjes’, ‘snoep’ en ‘chips’ toe).
Even later zag ik een oproepje voor een pennenvriend. Victor vond het wel leuk. Tot de eerste brief aankwam van een jongetje dat wat over zichzelf vertelde. Dit antwoord had Victor in zijn hoofd: ’Hi. OK. Bye.’
Uiteindelijk kreeg ik hem zover dat hij iets meer schreef, maar je raadt het al: die pennenvriendschap was geen lang leven beschoren.
En daar stond ik dan. Wat nu?
Schrijven moest vlotter worden, dat was duidelijk. Maar er was geen tijdsdruk. En daarom besloot ik om het tijdelijk wat los te laten.
Ik liet hem nog maar twee keer per week iets schrijven (niet lang). En voor de rest werkten we op alternatieve manieren aan de leerdoelen.
Hij maakte rekenoefeningen op ons whiteboard (daarop schreef hij veel liever).
Hij legde moeilijke spellingswoordjes met Scrabble-letters.
We deden heel veel mondeling.
Intussen is hij tien, en schrijft hij een stuk vlotter dan een paar jaar geleden. Maar het is nog steeds het minst favoriete deel van ons thuisonderwijs.
En dus typt hij zijn opstellen op de computer. Want anders doet hij vooral zijn best om ze zo kort mogelijk te maken.
Is dat ideaal? Misschien niet. Maar het werkt voor ons. Mijn zenuwen blijven gespaard. Ons thuisonderwijs duurt niet onnodig lang. We zijn niet elke dag gefrustreerd.
Soms lukt motivatie niet. Soms vind je de passie niet. En dan mag je op zoek naar een andere weg – eentje met minder weerstand, maar die je wel naar hetzelfde doel brengt.
Dat deed ik de afgelopen negen jaar thuisonderwijs voortdurend. Creatieve oplossingen zoeken voor uitdagingen waar de standaardaanpak niet werkte.
In mijn ervaringsbundel (link) lees je er alles over.
Tot volgende week!
Elke
Moeder aan de haard
Geen haard, geen schort, wél verhalen