Gisteren speelde ik met Victor een spelletje: ‘Ik heb iemand in mijn hoofd en jij moet raden wie. Je mag alleen ja/nee-vragen stellen.’
Victor had zijn persoon gekozen. Ik begon te vragen. Al snel kwam ik erachter dat het een Vlaamse bekende man was, en dat hij geen acteur, presentator of zanger was, maar politicus. De politieke partij wist hij niet, maar hij verklapte wel dat zijn voornaam met een ’V’ begon (ik had een tip nodig, ja).
Enfin, mijn tienjarige zoon had Vincent Van Peteghem in zijn hoofd. De minister van Begroting.
Toen was ik aan de beurt. Ik koos voor Zuhal Demir.
’Is het een man?’
’Nee.’
’Een vrouw?’
’Ja kind.’
’Zit ze in de politiek?’
’Ja.’
’Komt ze veel op tv?’
’Toch redelijk vaak.’
’Zuhal Demir!’
We kijken elke dag naar het journaal, maar hij kwebbelt er de helft van de tijd doorheen. Dus dat Zuhal Demir en vooral Vincent Van Peteghem waren blijven hangen, vond ik toch opvallend.
Victor pikt dus meer op dan ik dacht. En niet alleen die vreselijke 6-7-meme, maar ook grotemensendingen als politiek. En heel wat andere dingen.
YouTube-documentaires. Gesprekken die hij toevallig opvangt. Ik heb soms de indruk dat hij dat allemaal beter onthoudt dan wat in onze lessen aan bod komt.
Zo ging en gaat het ook met Robin en Leon. En wellicht ook bij jouw kind.
Een deel van de ontwikkeling van kinderen gebeurt gewoon, zonder dat jij daar controle over hebt. Zonder dat het in je planning staat. Zonder dat je er bewust mee bezig bent.
En dat is niet alleen oké, het is waardevol.
Want wat ze zo leren, blijft vaak beter hangen dan wat je er met moeite probeert in te stampen (niet letterlijk, hè!). Omdat het voortkomt uit nieuwsgierigheid, niet uit verplichting.
En dat vind ik eigenlijk een van de mooiste dingen aan thuisonderwijs: de ruimte voor dat soort onverwachte kennis. Voor hun eigen interesses. Voor dingen die ze oppikken omdat ze erbij mogen zijn, omdat ze mee mogen denken, omdat ze de tijd en vrijheid hebben om nieuwsgierig te zijn.
Dus denk aan Vincent Van Peteghem als je nog eens twijfelt of je kinderen wel genoeg leren.
Dat doen ze zeker. Ook zonder jou.
Fijne dag nog!
Elke
Moeder aan de haard
Geen haard, geen schort, wél verhalen
PS Afgelopen donderdag had Victor een examen. Komende vrijdag hebben Robin en Leon er eentje. We zijn sinds gisteren allemaal een beetje ziek. En ik ben niet het type om ruim op voorhand nieuwsbrieven te schrijven.
Het zal je dan ook niet verbazen dat het een uitdaging was om deze nieuwsbrief op tijd de deur uit te krijgen.
Vandaar mijn besluit om vanaf nu elke twee weken een nieuwsbrief uit te sturen in plaats van elke week. Zodat het hier relaxt genoeg blijft.