Een grammar nazi zou ik mezelf nu niet noemen, maar spelfouten vallen me op als de grijze haren in mijn donkerbruine haardos, en ze doen ook een beetje pijn aan mijn ogen soms. Vooral als ze in de teksten van een van mijn kinderen staan. Het zal je dus niet verbazen dat ik goed spellen […]
Ik ken ze niet persoonlijk, maar er zijn thuisonderwijzers die hun dagen tot in de puntjes plannen. Elke ochtend stipt om 7 uur uit bed. Om 8u30 de eerste les, een pauze om 10u, lunch om 12 en ga zo maar door. Zelf ben ik niet zo’n soort thuisonderwijzer. En dat treft, want mijn zonen
Frans. Zucht. Dat zegt al veel, zeker? Robin en Leon vinden het niet leuk, hebben er maar weinig aanleg voor en zien ook het nut niet. ’Iedereen kan toch Engels?’Nee, vriend, die chauvinistische Fransen niet. ’Ik ga dat later nooit nodig hebben.’Bijna de helft van de Belgische bevolking is Franstalig, hè. ’Ja maar, ik wil
De eerste jaren van ons thuisonderwijs heb ik ontelbaar veel planningen gemaakt, die evenveel keer in het water vielen. Ik hou van de vrijheid van thuisonderwijs – zelf bepalen wat wanneer geleerd wordt. Maar die vrijheid vraagt ook structuur. En dat vond ik lang niet evident. Tot ik een (blad)gouden oplossing ontdekte. In deze nieuwsbrief
Robin en Leon zitten allebei in de derde graad wetenschappen-wiskunde. Dat was eerder een negatieve keuze, zoals ze dat zeggen. Ik verklaar me even nader. Ze zijn wel min of meer geïnteresseerd in wetenschappen, als ze dan toch echt iets móesten kiezen. En dus hadden we nog de volgende opties toen ik hen ergens vorig
Terwijl ik dit typ, zijn Robin en Leon met parelend zweet op hun voorhoofd, een geconcentreerde blik en oververhitte hersentjes hun examen fysica aan het maken. Wel ja, zo stel ik me hen toch voor. Ik mag begot hopen dat ze niet dromerig voor zich uit zitten te staren, of afgeleid worden van elk kuchje,
In een eerdere blogpost deed ik al eens mijn beklag over de ongemotiveerde lapzwansfase waarin Leon zich bevond (en nog steeds bevindt, helaas), maar als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik die fase als puber ook wel doorgemaakt heb. Ben ik blij dat mijn moeder toen geen blog had. Als intussen erg prille
Ik ben elke dag opnieuw blij dat wij thuisonderwijs doen. Ik zie dat mijn kinderen gelukkig zijn. Ik hou van de levensstijl zonder dagelijkse rush. Het is oprecht fijn om zo veel vrijheid te hebben. Tegelijkertijd word ik soms zo moe van mijn kinderen dat de optie internaat even door mijn hoofd flitst. Even maar,
Stinkend rijk zou ik niet zijn, maar ik zou toch al ne schone zakcent hebben als ik een euro had gekregen voor alle keren dat iemand een van de volgende dingen zei of vroeg nadat ons thuisonderwijs ter sprake kwam: ‘En heb jij dan voor juf gestudeerd?’Nee begot, nog in geen honderd jaar, maar mijn
Mensen die spelfouten maken, je hebt ze in alle soorten en maten. Ook heel intelligente en/of hoogopgeleide mensen zijn soms slechte spellers. Omdat ze het nooit goed hebben geleerd op school. Omdat ze dyslexie hebben. Omdat het hen geen hol interesseert. Dat neemt allemaal niet weg dat ik graag zou hebben dat mijn kinderen, waarvan
