Ik moet toegeven dat het huisonderwijs van Victor de laatste jaren nogal verwaarloosd werd, met zijn grote broers in huis in die laatste jaren basisonderwijs. Te mijner verdediging voer ik graag aan dat hij nog niet leerplichtig was, het voor kleuters extreem belangrijk is om heel veel vrij te spelen en ik wél uitvoerig antwoordde […]
Aansluitend op mijn post afgelopen weekend over de was, wil ik het vandaag graag hebben over Robins kleren. Want ik ben zelf een echte fashionista, en nu hij naar de middelbare school gaat, vind ik het heel belangrijk dat hij er steeds netjes, verzorgd en volgens de laatste hippe trends bijloopt. OK nee, dat is
In een gezin van vijf is de was best een grote klus. En als een van de gezinsleden dan ook nog eens een smeerkees is zoals Robin, ja, dan heb je er wel echt je handen aan vol. Van wie hij het heeft is een raadsel, want Marcel en ik zijn allebei gewoon netjes. En
Nu niet om op te scheppen, maar wij hebben hier twee laptops en drie tablets in huis. En een paar smartphones ook, en digitale tv. En een supersnelle internetverbinding natuurlijk. Maar als Marcel me niet tegenhoudt, vliegt dat verdorie allemaal buiten, en wel vandaag nog. OK niet alles, want bedrijf aan huis hier, maar toch
Halleluja! Ik zette vandaag een stap richting minder spullen in ons huis. Want ja, wat doe je op een druilerige zondagnamiddag als je gezinsleden lamlendig in de zetel hangen? Erbij gaan hangen normaalgezien, ik geef het toe. Maar vandaag was ik om een of andere reden opruimwoedend, en dat kon ik toch niet zomaar voorbij
Victor krijgt huisonderwijs. Wel ja, huisonderwijs is in zijn geval wellicht veel gezegd. Maar hij gaat dus niet naar school, en bijgevolg krijgt hij al zijn onderwijs thuis. Of ergens onderweg, dat kan ook. Allereerst: hij is nog een kleuter, voor alle duidelijkheid. En dus speelt hij veel. Zo hoort dat. En verder zou je
‘We maken allemaal ons huis vuil. De ene al wat meer dan de andere, hè, Robin? Maar we maken het dus ook samen weer schoon. Het is niet eerlijk als mama en papa alles moeten doen. Dus doe gewoon je taken en zeur daar zo niet over.’ Dat was ik dus, gisteren. En vorige week
Aaah, minimalisme. Marcel krijgt al koude rillingen van het woord alleen, en visioenen van mensen die net zoveel borden als gezinsleden hebben, en per man maar twee broeken, twee truien, twee paar sokken, een onderbroek en een marcelleke. Voor alle duidelijkheid: daar wil ik niet naartoe. Ik zie hem in gedachten al een zucht van
Het is zover! Zo’n plaatske op het internet voor mij alleen, om te kwekken over wat mij interesseert? Yes please! Ik ga schrijven over ons gezinsleven en wat ik als ouder belangrijk vind. Over hoe wij hier huisonderwijs geven. En over minimalisme, of beter gezegd: mijn weg naar een minimalistischer huishouden. En oh my, die
