Robin en Leon hebben volgende week examen wiskunde. En dus gaat het hier de laatste tijd vooral over logaritmen, sinusfuncties en kansbomen. Boeiend, joh. Nee, niet echt. Al moet ik bekennen dat ik het nu vele malen leuker vind dan in mijn eigen schooltijd. Helaas kan ik dat enthousiasme maar moeilijk overbrengen op mijn twee […]
Gisteren speelde ik met Victor een spelletje: ‘Ik heb iemand in mijn hoofd en jij moet raden wie. Je mag alleen ja/nee-vragen stellen.’ Victor had zijn persoon gekozen. Ik begon te vragen. Al snel kwam ik erachter dat het een Vlaamse bekende man was, en dat hij geen acteur, presentator of zanger was, maar politicus.
Toen ik nog volop in mijn zoekende thuisonderwijsfase zat, schuimde ik geregeld Pinterest af voor inspiratie. Dat was niet slim. Want ik kwam er perfect ingerichte homeschoolrooms tegen waarin ieder kind zijn eigen bureautje had, met zijn specifieke kleur mappen en schriften. Moeders met tot in de puntjes uitgewerkte vakoverschrijdende projecten die steevast met veel enthousiasme onthaald
Mocht er een prijs bestaan voor vermoeiendste tienjarige, dan acht ik de kans groot dat Victor hem wint, mocht ik niet te lui zijn om hem in te schrijven natuurlijk. Hij slaapt wel goed, hoor, dat is het niet. En hij onderbreekt me ook niet meer alle vijf minuten (hij is dan ook al tien).
Ik was zelf een kind dat in haar vrije tijd verhaaltjes schreef. Dat blij was als we voor school een opstel moesten schrijven. Dat jarenlang een dagboek bijhield. Victor heeft blijkbaar andere genen geërfd. Op zijn zesde wilde hij dolgraag leren schrijven. Hij oefende bijna elke dag, vol enthousiasme. Ik dacht: dit komt helemaal goed.
Vorige week stuurde ik een nieuwsbrief over Robin die het moeilijk had met spelling, en daarin gebruikte ik het woord ’achterstand’. Achteraf bekeken was dat niet het juiste woord. Wat wel zo was: Robin kon als tienjarige duidelijk minder goed spellen dan wat de leerdoelen voorschrijven, en waarschijnlijk ook dan de gemiddelde tienjarige. Maar toch
Een grammar nazi zou ik mezelf nu niet noemen, maar spelfouten vallen me op als de grijze haren in mijn donkerbruine haardos, en ze doen ook een beetje pijn aan mijn ogen soms. Vooral als ze in de teksten van een van mijn kinderen staan. Het zal je dus niet verbazen dat ik goed spellen
Ik ken ze niet persoonlijk, maar er zijn thuisonderwijzers die hun dagen tot in de puntjes plannen. Elke ochtend stipt om 7 uur uit bed. Om 8u30 de eerste les, een pauze om 10u, lunch om 12 en ga zo maar door. Zelf ben ik niet zo’n soort thuisonderwijzer. En dat treft, want mijn zonen
Frans. Zucht. Dat zegt al veel, zeker? Robin en Leon vinden het niet leuk, hebben er maar weinig aanleg voor en zien ook het nut niet. ’Iedereen kan toch Engels?’Nee, vriend, die chauvinistische Fransen niet. ’Ik ga dat later nooit nodig hebben.’Bijna de helft van de Belgische bevolking is Franstalig, hè. ’Ja maar, ik wil
De eerste jaren van ons thuisonderwijs heb ik ontelbaar veel planningen gemaakt, die evenveel keer in het water vielen. Ik hou van de vrijheid van thuisonderwijs – zelf bepalen wat wanneer geleerd wordt. Maar die vrijheid vraagt ook structuur. En dat vond ik lang niet evident. Tot ik een (blad)gouden oplossing ontdekte. In deze nieuwsbrief
