Soms vraag ik me af of talent erfelijk is. Enfin ja, talent is misschien een groot woord. Laat het ons aanleg noemen. Geef je dat door aan je kinderen? Nee toch hè? Want anders is er hier iets vreemds aan de hand.
Het zit zo: Marcel en ik zijn op vele vlakken totaal verschillend. Complementair noemen ze dat, geloof ik. Ik vind het soms een eufemisme.
Hij is een ondernemende, extraverte visionair met technisch inzicht. Als jonge tiener bouwde hij een volière en een tiny house avant la lettre voor zijn grootmoeder, voor in de tuin.
Zelf ben ik geboren met twee linkerhanden. Als er iets praktisch dient te gebeuren, toch. Want ik kan wel mooi schrijven, en ook een klein beetje tekenen, en daarvoor heb ik toch ook een hand nodig. En verder ben ik goed ter taal, vooral schriftelijk. En dat ligt Marcel dan weer niet.
Maar goed, we hebben samen drie kinderen. Geen visionairs. Geen bouwers. Geen plannenmakers.
Je zou kunnen denken dat ze dan veel van mij weg hebben, lieve lezer, maar nee hoor. Ze schrijven niet graag teksten en kunnen ook (nog) niet tekenen. Geen van de drie eigenlijk, maar vooral Victor spant de kroon.
Sinds kort heb ik in mijn handtas een klein schriftje en een balpen, en tekent hij iets als we ergens moeten wachten. Dat is beter dan zuchten, op mijn telefoon hangen of steeds vragen of het nog lang duurt, en hij doet het ook graag, vooral om onze reactie nadien dan.
Gisteren tekende hij een hond. Dat weet ik omdat hij aan mij vroeg wat hij zou kunnen tekenen, en ik dat voorstelde. Al tijdens het tekenen hoorde ik gegiechel. Na een paar minuten presenteerde hij het resultaat, en ik wil niet hard zijn in mijn uitspraken, maar ik kan het alleen omschrijven als een vormeloze blob. Of oké, het leek misschien wel op een dier. Alleen was lang niet duidelijk welk.
Zijn kat zag er trouwens zo uit:
Het was lachwekkend, en gelukkig lachte Victor even hard mee. Hij weet dat hij niet goed kan tekenen, maar hij vindt het niet erg.
Marcel had trouwens ooit een nul voor tekenen op zijn rapport. Misschien is de erfelijkheid toch sterker dan ik dacht. En misschien is ook dit weer een voordeel van thuisonderwijs: Victors blob verdween gewoon in mijn handtas, die van Marcel kwam op zijn rapport.