Deze week vieren wij hier een speciale verjaardag. Oké, nee, dat is niet waar, we vieren hem eigenlijk niet. Maar we staan er wel even bij stil: tien jaar thuisonderwijs. Ik zou zeggen: nog eens tien erbij, maar hopelijk niet zeg, want Victor (de jongste) is al tien.
Maar goed, tien jaar geleden haalde ik Robin en Leon van school (Victor was nog een baby). Met een klein hartje, dat geef ik toe, maar toch vastberaden.
Als ik de tien jaar jongere Elke nu zou kunnen spreken en ik had maar vijf minuten, dan zou ik hierover ratelen:
- Maak geen gedetailleerde planningen.
Doe het gewoon niet. Ze zien er overzichtelijk en realistisch uit, maar ze zijn het niet. Kort gezegd is het leven niet te plannen. Behalve dan met een roterende vierdagenplanning, die werkt wel.
- Pinterest en Instagram liegen
Oh, die perfecte homeschoolrooms. Die enthousiaste kinderen met hun prachtig ingevulde schriften. Die tot in de puntjes uitgewerkte projecten. Mooi, dat wel. Maar niet echt. Denk ik. Enfin ja, dat gaat bij jou niet lukken, dus steek er geen tijd in, joh.
- Soms moet je gewoon wachten.
Soms ga je moedeloos zijn. Zie je op een bepaald vlak weinig tot geen vooruitgang. Denk je dat iets nooit gaat lukken. En dan moet je gewoon wachten. Kinderen moeten gewoon door een hele hoop vervelende fases, en hun hersenen ontwikkelen nog enorm. Meer dan negen van de tien keer lukt het wel als je het genoeg tijd geeft.
- Het hoeft niet schools te zijn om toch leerrijk te zijn.
Je kinderen gaan politici kennen, uitleggen hoe zwarte gaten ontstaan, alles weten over talloze vliegtuigcrashes en de kippenencyclopedie bijna uit hun hoofd kennen. Terwijl dat nooit in je lessen aan bod kwam. Want hey, ze leren ook zonder dat jij je ermee moeit. Van het journaal. Van YouTube. Van boeken uit de bieb. Van gesprekken die ze toevallig horen.
Mijn jongens zijn nu zeventien, zestien en tien. Voor de oudste twee loopt ons thuisonderwijs stilaan op zijn einde.
Hun schoolloopbaan liep niet over rozen, en ook ons thuisonderwijs kende wel wat uitdagingen. Maar we hoefden geen doornig overgroeid pad meer te betreden, en dat was echt een opluchting.
Ben ik onzeker geweest? Jep. Had ik twijfels? Oh ja. Ging het gemakkelijk allemaal? Nope. Maar zou ik het direct opnieuw doen? Zeker! Met minder stress, minder planningen, minder vergelijken met anderen.
En met meer vertrouwen. In hen. In mezelf. In het proces.
Want na tien jaar weet ik: het komt goed. Misschien niet zoals ik had verwacht. Misschien niet volgens de planning. Misschien niet op het moment dat de leerdoelen het voorschrijven.
Maar het komt goed. Het ís al goed.