Als er één vak is waar ik als thuisonderwijzer het meeste moeite voor moet doen (of zo lijkt het toch), dan is het muzische vorming. Oké, oké, ik laat Frans even buiten beschouwing, want mensenlief, dat is me ook wat. Maar creatieve activiteiten, die gaan hier echt niet vanzelf. Zelf tekende ik graag als kind […]
Het is normaal dat je graag en veel praat over dingen die je interesseren. Dat spreekwoord ‘waar het hart van vol is, loopt de mond van over’, is er niet voor niks. Maar Jezus, je kunt ook overdrijven, zeg. Ik heb het natuurlijk over Victor, die ter compensatie van het feit dat Robin en Leon
In een eerdere blogpost deed ik al eens mijn beklag over de ongemotiveerde lapzwansfase waarin Leon zich bevond (en nog steeds bevindt, helaas), maar als ik eerlijk ben, moet ik bekennen dat ik die fase als puber ook wel doorgemaakt heb. Ben ik blij dat mijn moeder toen geen blog had. Als intussen erg prille
Twee weken geleden streek hier een pauw neer op ons terras, dat hij prompt doopte met een drol. Waarop ik prompt in de Facebookgroep van onze gemeente vroeg wie er zijn pauw kwijt was. Niemand blijkbaar. Intussen is hij al een keer of twee vertrokken naar verschillende buren, maar het is hier blijkbaar goed, want
Ik weet niet wat het is, maar zo vanaf een jaar of twaalf beginnen onze kinderen ons heel dom te vinden. Ook oud trouwens, en dik, en niet mee met onze tijd, en zeurderig. Maar toch vooral dom. Zoals zo veel in een kinderleven, is het natuurlijk een fase, maar helaas is het niet gewoon
Ik ben elke dag opnieuw blij dat wij thuisonderwijs doen. Ik zie dat mijn kinderen gelukkig zijn. Ik hou van de levensstijl zonder dagelijkse rush. Het is oprecht fijn om zo veel vrijheid te hebben. Tegelijkertijd word ik soms zo moe van mijn kinderen dat de optie internaat even door mijn hoofd flitst. Even maar,
Hoewel Marcel en ik op vele vlakken bijzonder goed overeenkomen, zijn onze persoonlijkheden toch best verschillend. Hij doet gerust een praatje van een half uur met een fruitverkoper aan de kant van de weg die hij van haar noch pluim kent. Ik heb een serieus broertje dood aan small talk. Hij trekt zich niets aan
De vele trouwe lezers van mijn blog (hèhè) herinneren zich vast nog dat we hier twee zomers geleden een kamerwissel deden, waardoor we nu allemaal boven slapen. Dat is voor veel mensen blijkbaar niet wenselijk (of dat hoor ik toch geregeld), maar wij vinden het net fijn om niet te ver van onze kinderen te
Al bijna hun hele kindertijd gaat het bij alle drie mijn kinderen zo: ze krijgen interesse in iets, verliezen zich er helemaal in en zijn dan niet te stoppen. Ze lezen erover (of wensen erover voorgelezen te worden), kijken filmpjes, stellen oneindig veel vragen, en vertellen en vertellen en vertellen erover tot je hen verbiedt
Empathisch als ik ben, hoop ik dat er niet te veel lieve lezers zijn die steeds reikhalzend uitkijken naar een nieuwe blogpost, want dan zaten die dit jaar al serieus op hun honger en ik heb er niet eens een goed excuus voor (een slecht ook niet). Enfin ja, ik heb niet veel tijd, hè.
