Vorige week stuurde ik een nieuwsbrief over Robin die het moeilijk had met spelling, en daarin gebruikte ik het woord ’achterstand’. Achteraf bekeken was dat niet het juiste woord. Wat wel zo was: Robin kon als tienjarige duidelijk minder goed spellen dan wat de leerdoelen voorschrijven, en waarschijnlijk ook dan de gemiddelde tienjarige. Maar toch […]
Een grammar nazi zou ik mezelf nu niet noemen, maar spelfouten vallen me op als de grijze haren in mijn donkerbruine haardos, en ze doen ook een beetje pijn aan mijn ogen soms. Vooral als ze in de teksten van een van mijn kinderen staan. Het zal je dus niet verbazen dat ik goed spellen
Ik ken ze niet persoonlijk, maar er zijn thuisonderwijzers die hun dagen tot in de puntjes plannen. Elke ochtend stipt om 7 uur uit bed. Om 8u30 de eerste les, een pauze om 10u, lunch om 12 en ga zo maar door. Zelf ben ik niet zo’n soort thuisonderwijzer. En dat treft, want mijn zonen
Frans. Zucht. Dat zegt al veel, zeker? Robin en Leon vinden het niet leuk, hebben er maar weinig aanleg voor en zien ook het nut niet. ’Iedereen kan toch Engels?’Nee, vriend, die chauvinistische Fransen niet. ’Ik ga dat later nooit nodig hebben.’Bijna de helft van de Belgische bevolking is Franstalig, hè. ’Ja maar, ik wil
De eerste jaren van ons thuisonderwijs heb ik ontelbaar veel planningen gemaakt, die evenveel keer in het water vielen. Ik hou van de vrijheid van thuisonderwijs – zelf bepalen wat wanneer geleerd wordt. Maar die vrijheid vraagt ook structuur. En dat vond ik lang niet evident. Tot ik een (blad)gouden oplossing ontdekte. In deze nieuwsbrief
’Goed zo!’ Mijn moeder zei het minstens tien keer per bezoek toen Robin klein was. Als hij een hapje nam zonder zichzelf te besmeuren. Als hij in zijn eentje het glijbaanladdertje beklom. Als hij een kliederkunstwerk maakte. Lief natuurlijk, een oma die haar kleinkind zo prees. Alleen… er was een probleem met die ’goed zo’.
‘Waarom is de afwasmachine nog niet leeggemaakt? Nu staat de keuken weer vol, zeg.’ Een kreet die je bij ons verschillende keren per week hoort. En die me triggerde deze post te schrijven. Over het huishouden. Wie niet geïnteresseerd is in hoe je dat structureel aanpakt: lees gerust verder, want dat komt niet aan bod.
Marcel en ik zijn elkaars beste vrienden. En ook wel meer dan dat, hoor, voor je je zorgen maakt over de romantiek in onze relatie. Maar we komen dus heel goed overeen, zijn graag bij elkaar en kunnen elkaar alles vertellen. Hou dat in gedachten bij het lezen van deze blogpost, lieve lezer. Want we
Sinds ik mijn thuisonderwijsbundel schreef, lijkt er een vuur in me aangewakkerd te zijn. Een vuur dat me vooruit jaagt om te schrijven. En dan geen blogposts, maar een boek begot, en daarna nog een, en nog een. Wel nee, niet echt. Want ik heb korte nachten door een haan (de onze dan nog) die
Er zijn veel dingen die ik niet goed kan. Houtbewerking. Snowboarden. Balsporten. Zonder hulp de uitgang vinden in een maïsdoolhof. Een schilderij maken dat er niet uitziet alsof het door een kleuter is gemaakt. En nog veel meer, maar het is genoeg geweest, hoor, ik ga mezelf hier niet helemaal afbreken, hè zeg. En ja
